Thermaltake Frio Extreme Silent 14 Dual

To chłodzenie o zdecydowanie zbyt długiej nazwie – Thermaltake Frio Extreme Silent 14 Dual – aspiruje do miana jednego z najwydajniejszych na rynku. Ten gigantycznych rozmiarów schładzacz cechuje się naprawdę bardzo wysoką wydajnością i wyśmienitą kulturą pracy. Również o jakości wykonania nie można powiedzieć złego słowa.

Opakowanie, wyposażenie

Karton z chłodzeniem jest naprawdę spory, a jego waga wcale nie taka mała – wszak sam radiator waży ponad kilogram. Zachowana została oczywiście spójność kolorystyczna z opakowaniami mniejszych modeli. 

W pudełku znajdziemy standardowy zestaw elementów, lecz moją uwagę przykuł jeden szczegół: dlaczego przewody wentylatorów nie mają oplotów? Dziwi to tym bardziej, że w tańszych modelach dołączane wentylatory mają oplecione kable. Na szczęście przy odrobinie wysiłku je ukryjemy – i nie będą psuły one ogólnego wyglądu chłodzenia w obudowie.

Jakość wykonania

Od produktów z najwyższej półki cenowej wymaga się wręcz perfekcyjnego wykonania. Czy model Extreme Silent 14 Dual spełnia ten wymóg? Prawie, jednak „prawie” robi ogromną różnicę. 

Radiator sprawia świetne wrażenie, konstrukcja typu twin-tower jest bardzo efektowna (i efektywna, ale o tym później). Sześć ciepłowodów, których kształt można przedstawić jako „U”, sprawnie odbiera ciepło i przenosi je na aluminiowe finy. 

Są naprawdę majestatyczne.

Jednak żeby nie było zbyt kolorowo, i tutaj producent postanowił zrobić mi na złość i nie wykończył w ładny sposób końcówek ciepłowodów. Na dodatek, z niektórych z nich „wypływa” jakaś dziwna maź. Z pewnością można było lepiej o to zadbać. 

Sprawy mają się zupełnie inaczej na drugim „biegunie” chłodzenia. Podstawka jest wykończona na lustro i bez problemu można by się w niej ogolić. 

Montaż na płycie głównej, kultura pracy

Tak naprawdę dopiero po założeniu wentylatorów zobaczymy, z jakim olbrzymem mamy do czynienia. Nie dość, że całość poszerza się o dodatkowe centymetry, to i rośnie w zależności od tego, w jaki sposób zamontujemy wentylatory. W związku z tym wszystkie sloty pamięci RAM są zasłonięte. Nie znaczy to jednak, że od razu musimy przenieść wentylator na drugą stronę, choć to najłatwiejsze rozwiazanie. Warto wspomnieć, że przy montowaniu wentylatorów bardzo łatwo jest o zarysowanie górnych i dolnych finów radiatora. Dzięki istnieniu możliwości podniesienia wentylatora, udało mi się zmieścić pod nim obie kości pamięci. Wolne miejsce między pamięcią a chłodzeniem? Może milimetr, może mniej. Ważne, że wszystko działało jak należy. Właściciele kości RAM z wysokimi radiatorami będą musieli po prostu przenieść wentylator na lewą stronę. 

Jeśli jeden wentylator w modelu Silent 14 był cichy, to czy dwa w tym modelu będą głośne? Nie. Szum jest cichy i nikomu nie powinien wadzić. Ja, jako osoba korzystająca bez przerwy ze słuchawek, nie zwracam na to większej uwagi, jednak wiem, jak niektórym przeszkadzają hałaśliwe wentylatory. Z czystym sumieniem mogę polecić to chłodzenie takim właśnie osobom, ponieważ zastosowane „skrzydła” są bardzo ciche.
W moim przypadku chłodzenie zasłoniło najwyżej umiejscowiony slot PCI Express x1. Przed zakupem trzeba liczyć się z takimi niedogodnościami. Czy wydajność nam to wynagradza?

Wydajność

Bez wątpienia tak. Frio Extreme Silent 14 Dual radził sobie z procesorem taktowanym zegarem 4.5 GHz bez problemu, w związku z tym podniosłem poprzeczkę i podkręciłem procesor jeszcze wyżej, do granicy 4.7 GHz. Wyniki nie pozostawiają złudzeń – to chłodzenie jest stworzone dla ludzi, którzy ze swoich procesorów wyciskają ile się da.
[visualizer id=”10511″]

Względem modelu Frio Silent 12 dwuwieżowy cooler zapewnia temperatury niższe o minimum 10°C. Ma to rzecz jasna swoje odbicie w cenie, jednak trudno porównywać te dwie konstrukcje ze względu na całkowicie odmienną budowę i inną docelową grupę użytkowników.

Wyniki chłodzeń na poszczególnych taktowaniach procesora, wraz z podsumowaniem, znajdziecie na kolejnej stronie.